Een blauwtje
Op zondag 26 april trok een bus cursisten beeldende kunsten van Kunstacademie Noord-Limburg naar het Stedelijk Museum Schiedam om daar de expo rond Yves Klein en zijn kunstenaarsfamilie te bewonderen.
In het najaar van 1965 pakte het Stedelijk Museum in Amsterdam uit met een prestigieuze retrospectieve rond Yves Klein, een bijzondere kunstenaar die als monochromist zelfs zijn eigen kleur blauw had bedacht. Op een andere plaats in Nederland had vader Frits tegelijkertijd zijn eigen tentoonstelling.
Meer dan zestig jaar later wordt de hele familie samengebracht in één unieke expo, nog niet eerder vertoond. Kunstinzicht organiseerde dan ook met veel plezier en nog meer nieuwsgierigheid een uitstap.
Yves Klein is helaas veel te jong gestorven. In mei 1962 kreeg hij tijdens de vertoning van de film Mondo Cane op het filmfestival in Cannes een eerste hartaanval. Een maand later volgden er nog twee die hem fataal werden. Hij is amper 34 geworden. Nauwelijks enkele maanden later werd zijn zoon Yves Amu geboren. Die overigens helaas ontbreekt in deze tentoonstelling, zeg maar dramatische familiekroniek?
Vader Frits heeft de internationale erkenning nooit gekregen maar zijn werken zitten wel in Nederlandse collecties. Net als moeder Marie Raymond in en rond Parijs geen onbekende was. Zij organiseerde salons en vergenoegde zich met abstract modernisme. Kleurrijke doeken die, zo blijkt in het sympathieke museum in Schiedam, de tand des tijds ruimschoots overleefden. De expo is een boeiende inkijk in een familiealbum. En natuurlijk krijg je ook een selectie uit een oeuvre van Rotraut Uecker, achtereenvolgens model, muze en partner van Yves. Zij leeft nog steeds en het werk dat momenteel in Nederland getoond wordt, past vanzelfsprekend in de kosmos van Klein.
Afgaande de thematisch opgesmukte vitrines en straten in de buurt van het museum blijkt Schiedam vooral trots op deze unieke tentoonstelling, overigens nog tot oktober te bezoeken. Terecht. Dat de andere vleugel van het gebouw, badend in het heldere buitenlicht, het verrassend poëtische werk van glaskunstenares Maria Roosen laat nestelen, was een leuk toemaatje.
En wie het IKB blauw van Klein maar niet van het netvlies kon wegdenken, liet zich een half uurtje verderop wentelen in de geschiedenis en rijkdom aan mogelijkheden van cyanotypie, een tijdelijke expo waarmee het grote nieuwe Nederlandse Fotomuseum (zes verdiepingen!) in de haven van Rotterdam momenteel uitpakt. Alleen al het nostalgische uitzicht van het voormalige pakhuis van koffiemerk Santos maakte de tussenstop al verantwoord. Een blauwtje lopen kan soms ook inspirerend zijn.
Foto's: Zjuul Devens